07.10.2025

Հոգեբանները բացատրել են, թե ինչու «չափազանց կատարյալ» զուգընկերները կարող են նյարդայնացնող լինել։ Նրանց կարծիքով, չափազանց կատարելությունն առաջացնում է ռեակտիվ դիմադրություն, ձանձրույթ և ճնշման զգացում։ Մասնագետները խորհուրդ են տալիս հարաբերություններում թույլ տալ նորարարություն և անկատար լինելու հնարավորություն։

Այն իրավիճակը, երբ հարաբերություններում կատարյալ և չափազանց ճիշտ զուգընկերը զայրույթ ու գրգռվածություն է առաջացնում, հոգեբանության մեջ բացատրվում է ռեակտիվ դիմադրությամբ. մարդն իր ազատության նկատմամբ սպառնալիք է զգում և սկսում դիմադրել։

Կան զույգեր, որոնց մոտ ամեն ինչ կատարյալ է։ Տղամարդը հոգատար է, չի վիճում, համաձայն է և անթերի է առօրյա մանրուքներում։ Բայց իրականում դա կնոջ մոտ լարում է առաջացնում։ Սա տեղի է ունենում, քանի որ չափազանց կատարելությունը այրում է հարաբերությունների թթվածինը։ Մենք սովոր ենք այն մտքին, որ սերը = կիրք, կրակ, շփում։ Ի վերջո, հենց դա է տեղի ունենում հեռուստասերիալներում. կրքերը եռում են, ճիչեր, համբույրներ անձրևի տակ, և մեզ սովորեցնում են, որ առանց դրամայի սեր չկա։ Բայց իրականում տանն ամեն ինչ հանգիստ և հարթ է։ Ո՛չ մի կայծ, ո՛չ մի շրշյուն։ Եվ այսպես, ձեր գլխում համեմատություն է սկսվում. ինչո՞ւ նրանց մոտ ամեն ինչ կինոյի պես է, մինչդեռ ես դատարկություն եմ զգում։ Իհարկե, կյանքը հեռուստասերիալի տեսարան չէ, որտեղ զգացմունքների փոթորիկին հաջորդում է խոստովանությունը։ Այստեղ լռությունը կարող է ավելի ճնշող լինել, քան ճիչը։

Նման դեպքերում նույնիսկ հոգատարությունը կարող է որպես ճնշում ընկալվել։ Մարդիկ ժպտում են, համաձայնվում, սուրճ են առաջարկում, բայց ներուստ մարդը միայն մեկ բան է ուզում. «Ինձ տարածություն տվեք»։

Կա մեկ այլ պատճառ ևս՝ սովորություններին անգիտակից ձգտումը։ Եթե մանկության տարիներին մտերմությունը զուգորդվել է հակամարտության և քննադատության հետ, ապա հետագայում հանգիստ քնքշությունը կարող է կասկածելի թվալ։ Միջամտում է ներքին պահապանը. «Շատ հանդարտ է, ո՞րն է խնդիրը»։ Եվ մենք ինքներս ենք փոթորիկ հրահրում՝ պարզապես մեզ ծանոթ լարվածությանը վերադառնալու համար։ Պատկերացրեք. երեկոյան նստած եք բազմոցին, նա հանգիստ գիրք է թերթում, ամեն ինչ խաղաղ է։ Բայց հանկարծ ներսում քոր է գալիս՝ ինչ-որ բանից կառչելու ցանկություն է առաջանում։ Դա ոչ թե այն պատճառով է, որ վեճ է պետք, այլ այն, որ լռությունն անսովոր է, և ուղեղը ծանոթ ալիքներ է փնտրում։ Ինչպես մանկության տարիներին. ծնողները հանկարծակի դադարեցնում էին վիճաբանությունը, և լռությունն ավելի սարսափելի էր թվում, որովհետև սպասում էիր, թե երբ այն կրկին կպայթի։ Սա վերա-տրավմատիզացիա է. երբ ներկա իրավիճակում արձագանքվում է հին ցավը։ Եթե մեզ սիրել են կշտամբանքներին զուգահեռ, ապա առանց դժգոհության մենք մեզ կորցնում ենք։ Կատարյալ զուգընկերը, կարծես, զրկում է մեզ մեր հենարանից, և մենք նրան վեճի ենք հրահրում ՝ համոզվելու համար, որ նա իրական է, այլ ոչ թե ստվարաթղթե։

Ընկալման առումով այս իրավիճակը նման է նրան, կարծես չափազանց մաքուր սենյակում ես հայտնվել։ Առաջին մի քանի րոպեները հաճելի են՝ թարմ է, ընդարձակ։ Բայց հետո լարվածություն է սկսվում. վախենում ես տեղափոխել բաժակը, փշրանքներ թափել կամ նստել սխալ տեղում։ Նույնն է նաև «մաքրեմաքուր» հարաբերություններում. հարմարավետ է, բայց խեղդող։

Հոգեբանության մեջ կա մի երևույթ, որը կոչվում է չափազանց ճշտի արժեզրկում: Ակնառու «լավ» մարդիկ չեն կարող չնյարդայնացնել. նրանց վարքագիծը մեզ հիշեցնում է մեր սեփական թույլ կողմերի մասին: Նրանց շրջապատում ձեզ զգում եք հավերժ անհաջողակի դերում: Ձեր մտքում դա հնչում է այսպես. «Նա միշտ լավ տրամադրության մեջ է, նրա համար ամեն ինչ միշտ հաջող է ընթանում, նա միշտ պատրաստ է օգնել: Դա պարզապես զայրացնող է»: Բանն այդ մարդու մեղավորության մեջ չէ: Պարզապես մեր սեփական թերությունները դառնում են տեսանելի, և դա անտանելի է:

«Կատարյալ զույգերի» խնդիրների մեկ այլ շերտ է ձանձրույթը։ Կենդանի մնալու համար հարաբերությունները նորույթի կարիք ունեն։ Երբ ամեն ինչ կատարյալ է ընթանում, ուղեղը սկսում է ադրենալին փնտրել։ Եթե արկածախնդրություն չի զգում, այն ստանում է վեճերի միջոցով։

Այդ իսկ պատճառով, մենք չեղած տեղից սկսում ենք ինչ-որ բաներ ընփնտրել, և դա չարություն չէ, այլ համակարգը թափ տալու փորձ։ Դա նման է սիրային կատակերգության կլիշեին. եթե հերոսը չափազանց կատարյալ է, դիտողը սպասում է, որ հայտնվի «վատ տղան», որպեսզի ամեն ինչ հետաքրքիր դառնա։

Ամենաբարդն այն է, որ «չափազանց լավ» զուգընկերոջ նկատմամբ նյարդայնությունը հազվադեպ է արտահայտվում։ Ավելի հեշտ է ասել՝ «Դու ինձ չես սիրում», քան խոստովանել՝ «Դու ինձ չափազանց շատ ես սիրում, և դա խեղդում է ինձ»։

Ի՞նչ անել այս իրավիճակում

Նախ, իրերն իրենց անունով կոչել. այո, հոգատարությունը նույնպես կարող է ծանր լինել: Երկրորդ, պայմանավորվեք «անկատար լինելու իրավունքի» շուրջ. լսել ոչ թե «դու գեղեցիկ ես», այլ անկեղծորեն՝ «ես աշխատանքից հետո հոգնած եմ, դու ինձ նյարդայնացնում ես, բայց ես դեռ այստեղ եմ»: Երրորդ, թույլ տվեք քաոսի որոշակի չափաբաժին՝ բայց ոչ թե վեճերի, այլ նորույթների միջոցով՝ նոր ուղիներ, նոր դերեր, փոքր մարտահրավերներ:

Ըստ հոգեբանների՝ մեզ զայրացնում է ոչ թե ուրիշի կատարելությունը, այլ դրանում տեղավորվելու մեր անկարողությունը։ Եվ չնայած մենք պահանջում ենք, որ մեր զուգընկերը «կենդանի» լինի, կարևոր է մեզ դա թույլ տալ։

Հարաբերություններում կատարելությունը գեղեցիկ զարդարանք է։ Իսկական հարաբերություններն այն են, երբ կարող ես թեյդ կիսատ թողնել, հիմարություն ասել, անտեղի կատակ անել, զայրույթդ թափել և անմիջապես հաշտվել։ Որտեղ կյանք կա, այնտեղ կա սեր։ Եվ որտեղ սխալների տեղ կա, այնտեղ իսկական ջերմություն է։ Որովհետև կատարյալ զուգընկերներին սիրում են ֆիլմերում, բայց իրական կյանքում գնահատվում են նրանք, ում հետ կարող ես լիովին ինքդ՝ դու լինել։

Աղբյուր՝ LADYNEWS.am

Դիտվել է 2019 անգամ

Читать на русском

08.04.2026
Ափը կարող է պատմել ձեր առողջության, զգացմունքների և կարիերայի մասին. ահա թե ինչպես կարդալ այն։

31.03.2026
Եկեք պարզենք, թե կենդանակերպի որ նշաններն են ամենից հաճախ դառնում ամենախորհրդավոր ռոմանտիկ զուգընկերները և ինչու:

27.02.2026
Կին չէ, այլ մի կրակ։ Երբ տղամարդն այսպես է արտահայտվում նոր ծանոթուհու, մշտական զուգընկերուհու կամ իր կնոջ մասին, դա միշտ ընկալվում է որպես բարձրագույն կարգի հաճոյախոսություն։

06.02.2026
Ինչո՞ւ ենք մենք դավաճանում, և ինչո՞ւ են դավաճանում մեզ։ Եվ ամենակարևորը՝ որքա՞ն է հավանականությունը, որ դա տեղի ունենա ձեր հարաբերություններում։

07.01.2026
Տեղին է ծանոթանալ հանրահայտ գործիչների՝ կանանց բնութագրող հիշարժան արտահայտություններին։

09.12.2025
Այս նուրբ բացահայտիչների օգնությամբ դուք կարող եք «ճանաչել» մտավոր բարձր կարողություններով մարդուն՝ առանց նրա դիպլոմին նայելու։